Als je op de vismarkt staat en in de richting van Groß St. Martin kijkt, zie je misschien een gedenkplaat in de muur. Het is gewijd aan Robert Blum, een vrijheidsstrijder die hier op de vismarkt werd geboren. Robert Blum werd op 10 november 1807 in Keulen geboren als zoon van een kuiper op de vismarkt. Zijn vader stierf jong en zijn stiefvader verdiende als schipper nauwelijks de kost voor het grote gezin. Blum groeide op in arme omstandigheden en omdat er geen geld was om hem permanent naar school te sturen, verwierf hij zijn verbazingwekkende opleiding als autodidact. Hij probeerde verschillende beroepen uit voordat hij in zijn geboortestad als zaalwachter ging werken. Begin jaren 1930 kreeg hij een fatsoenlijke baan als secretaris in het stadstheater van Leipzig. Als raadslid in Leipzig won hij geleidelijk het respect van de notabelen van de stad. Tegelijkertijd wist hij de menigte te boeien met zijn populaire retoriek. Hij ontpopte zich als een vurig, moedig redenaar, organiseerde de nationale vrijheidsbeweging in Saksen en werd in 1848 gekozen in de Groot-Duitse Nationale Vergadering in Frankfurt am Main. Een verenigd Duitsland, maar dan in vrijheid. Voor hem was een Duitse natiestaat alleen denkbaar als republiek en een verenigde republiek was op haar beurt de voorwaarde voor zijn echte doel – menselijke vrijheid. Ondanks dit alles bleef Blum gevoelig voor de verslechterende sociale problemen van de periode voor maart. Hij vergat nooit waar hij vandaan kwam. In oktober 1848 sprak hij vanuit de Nationale Vergadering in Frankfurt zijn medeleven uit met de democraten in Wenen die openlijk tegen de regering vochten. Hij werd gearresteerd en ter dood veroordeeld. Blum’s executie was geen ongelukkige samenloop van omstandigheden, maar een weloverwogen beslissing. Blum’s executie op 9 november 1848 maakte een einde aan alle democratische hoop, die pas 70 jaar later, op 9 november 1918, zou herleven.
De populairste politicus van zijn tijd, Robert Blum, stierf bij zonsopgang door de kogels van een Oostenrijks executiepeloton. Het vaderland bedankte hem niet voor zijn offer. Hij werd geëerd als martelaar, maar Robert Blum, een van de weinige voortreffelijke Duitse democraten, werd al snel vergeten.
Zijn laatste woorden zijn overgeleverd: “Ik sterf voor de Duitse vrijheid, waarvoor ik heb gevochten. Moge het Vaderland mij gedenken.”
